En son yüzümüzü gökyüzüne çevireli kaç yıl geçti
Bakamadık kirli camlardan ,güneşin doğduğu yere
Sayamadık karanlık gecelerde yıldızları
Seremedik temiz hayallerimizi,beyaz bulutlara
Yıkanınca akmayan tek renk siyah mıydı?
Kalbimden silinmeyen tek iz “Melek”kalmalıydı
Masum yıllarımın, en güzel kahramanı

Selde bir kayıktı ömrümüz
Kah güldük,kah ağladık seninle
Silemedik gökyaşlarımızı doyuncaya denk
Tek başımızı ayakta durma çabaları
Batmaktan kurtaramadı bizi
Kaynar sular döküldü tepemizden de
Gıkımız çıkmadan,kürek çektik bilmediğimiz yalnızlıklara
Rutubet kokan o masum evimize
Gelmeyen yolcuyu beklemek için döndük
Tüm çabalar,yormuşken bedenimizi
Başka ne gelirdi ki elimizden
Bir gayretin peşinden süründük

Uslanmaz ,haylaz yaralarımız vardı
Çok konuşurduk senli,benli
Bazılarını unutmuş gibi yapar
Lekelileri ayırırdık kenara
Ne zaman ki acılarımız üst üste gelse
Gizli,gizli kanardık ,sağır odalarda

Haziran
Suskunduk
Oturduk bir bankta
Halin de yoktu,konuşamadık
Susmalar boğazıma dizilmişti
Nerden bilebilirdik ki sen hasta,ben avare
Bir vagon yaklaşmış
Geçmeyen öksürüğüyüklemiş,çıkmış yola
Her hikayenin iyisi olmalıyız derdik
Aman,derdin
Bir daha mı gelecez bu dünyaya
Hep anlaşılmayı beklerken
Kimselere anlatamadık derdimizi

Ne kadar fiyakalı bir sokak
Düşleri gebe bırakılmış,kardeşimin çığlıkları
Duraktan son kez uğurladığımı,bilmeden
Siyah adımların,siyah çukurlar
Ziyan ediyorum beni,sensiz bıraktığın yerde
Sen beni bir daha hiç aramadın
Ben bir daha duymadım
Görmedim
Kör,sağır oldum o ayrıldığımız yerde
Güneş su gibi gitti
Paslı eşiğin yamalı kızı
Yok muydu onunda sofrada bir yeri
Varmıydı duvarda asılı bir resmi
Kilitli kapılardan ,geçmedi sözün
Paslı eşiğin,yamalı kızı


Ey nazıl “Meleğim”
Toprağın altında kalanım
Çocuklluğum
Gençliğim
Gülen yüzüm
Söyle,
Mutlu musun gittiğin yerde?