Özlemin iliklerimi sızlatacak kadar derinken,kime anlatayım yokluğunu

Ve
Öylece beni bana bırakıp
Yüreğimin yarasını sarmadan gidişini
Anlatamadıklarım kadar gizli
Gösteremedilerim kadar yangın
Dağıtmak vardı bu iğrenç hayatın çehresini
Kepazeliğin öznesini
Ömrümün virgülünü
Sonra noktayı koydum zayıflığın gölgesine
Terk edilmiş bir kadının izi var her köşede
Ben içime kaçıyorum
İçim benden
Her satır arasına akan gözyaşlarım
Tutamadım seni
Ve ben ellerimi kestim

Ne istedik bu hayattan
Ne bekledik
Sustuk
Susturulduk
Konuşmadık
Her derdimize razı
Her kederimize peşkeş çektik
Neydi bu hayat denen gömleğin ilikleyemediğimiz düğmeleri
Onlar mı yoktu
Biz mi bulamadık

Alışamıyorum yokluğuna
Islah olmuyorum
Öylesine küçük,öyle zayıf
Tuttuğum ellerinin sıcaklığı
Çıldırtıyor bıraktığın soğukluğu
Bunu kıyamet günü anlayacaksın

Bugün senin doğum günün
Seni sensiz hangi mumda yakayım
Hangi sokakta,hangi köşede
Gel diyorsun biliyorum
Mezarının başında hangi ağıtı yakayım
Mahşerimi yaşatan yürek yangınlarına
Haram olsun bütün yazdıklarım
Toprak kokan yanaklarından öpüyorum

Şimdi duvarda resmin
Sımsıcak ve biraz boynu bükük
Ne varsa yaşanmış
Bir yasak gibi duruyorsun

O kadar ağlak
O kadar masum
Dualar okuyorum senin için
Cennetin gül bahçelerinde uyu