Sana hiç “sen” demedim.
Adını bile anmadan sevdim seni.
Yalnızlıktan değil,
Kalbimdeyken bile yok oluşundan yoruldum.
Bir kadının gülüşü nasıl bu kadar uzak olurdu?
Sen gülüyordun,
ama ağzının kenarında bir vedalaşma vardı.
Meğer gülüşlerin bile gitmeye hazırlanıyormuş.

O gece duvara yaslanarak yazdığım cümleler hâlâ duruyor orada:
“Beni en çok kim sevdiyse en erken o unuttu.”
Ve senin adını koymadım o satıra.
Seni yazmak kaybetmeyi kabullenmekti.
Ben seni hep içimden yazdım.
Sen bilmeden hissetmeden.

Sonsuzluğa inanmıyordum,
ama senin gidişin
sonsuz bir yokluk gibi yayıldı odamın tavanına.
Tavan…
İnsan en çok tavanlara anlatır acısını
Çünkü sadece onlar üstümüze düşmeden
bizi baştan sona dinler.

Sen gidince saatler ilerlemedi,
geri de dönmedi.
Zamanın bile senin yokluğunda ne yapacağını bilemediği
bir boşlukta kaldım.
Ne sabah vardı ne gece.
Sadece adını anmadan çektiğim sancı vardı.
O ’ da sonsuzdu.

Sen gidişini haklı gösterecek kadar masumdun,
ben kırılışımı kimseye anlatamayacak kadar suskundum.
Sana “neden?” diyemedim.
Çünkü sorsaydım,
cevabın gözlerin olurdu.
Ve o bakışta bir adamın yok oluşu yazardı.

Belki de en büyük suç bendeydi.
Bir kadını,
olmak istemediği kadar sevmek…
En ağır yalnızlık budur.
O gitmeden önce seni terk eder,
sen hâlâ onunla yaşadığını sanırsın.

Şimdi sen yoksun.
Ama ben hâlâ adını anmadan yaşıyorum seni.
Bir kelime gibi, bir harf gibi,
bazı günler bir nefes gibi…
Ama hiç söyleyemedim
Seni sevmek bile adını söylemeden sana dua etmekti.
Ben seni sevdim.
Ve sen bunu hiç bilmedin.


..POYRAZCAN..