Ve bir gün
Rüzgar perdesi gibi çekilir çocukluğum
Bir göğsünde süt, diğerinde sükun
Dizlerinde dinlenir zaman,
Ve ben hep orada uyurum..

.
.




Rüzgara umut eken
Baharı neşelendiren annem

Šlinga nakışlı kalbinde
Bütün hüzünlerini sonbaharda bozup
Deste deste bahar yapan kadındın

Nurlu dualarını kır menekşeleriyle pay eden,
İlmek ilmek baharı örüp
Omzumuza mavi kelebekler konduran...


Ve azla yetinmenin değil çokla paylaşmanın anlamını bıraktın

Kalbin kirıldığında da bagırmadan konuşmayı,

Sessizliğin içindeki merhameti duymayı

Cevaplarını değil..
yol gösteren sorularını biraktin.

Gözlerin değil.. 
sade ve de gerekli doğrulukla..
Kalple görmeyi

İyiliğin isimsizken en değerli halini
Emekle yoğrulmuş bir sevgiyi
Hakkı bilmeyi haksızliğa eğilmemeyi

Ve bu yüzden sen, sadece bir anne değil,
Bir çağrının sessiz sedasiydın.
Ve

Ne zaman çocukuğumuz uyanip  soluklansa içimizde tomurcuklar açsa
Başımızı eğerek öperiz ellerinden annem.