Nisan akşamında gün batımını seyrederken
Bir adım daha yaklaştım sana
Maviye boyandı bütün umutlarım
Gözlerime öyle bir bakış attın ki
Unutturdun bana karanlığın siyah olduğunu
O zaman farkettim aşka susamışlığını
Karanlık çökünce mehtabım sen oldun
Eğildin kulağıma fısıldadın aşk sözcüklerini
Karıştı bir anda aklım sustum kaldım
Süzüldün yüreğime hayal sessizliğinde
Dilinde nağmeler okşadın ruhumu sesinle
Elele dolaşırken sıcaklığını hissettim
Aşk ateşinde senin için yanmak
Kavrulsada yüreğim
Hiç bir şeyi umursamamak
Zamansız esen rüzgarında uçmak istedim
Yaklaştıkça ayrılık saati
İçimizde açan güllerin boynu bükük kaldı
Nasıl unuturum sözlerini,güzel gülüşlerini..
Dökülen gözyaşıma sen layıksın
Nasıl başladı bu yanış, zamanın önemi yok
Beni kim dinler, kim anlar ki senden başka
Sonsuza kadar yanmaya devam edebilirmiyim
Yorgun yüreğim kaldırırmı bu aşkın ağırlığını
Işıltısına kapılınca renkli hayatın
Günahlarım toz gibi göründü gözüme.
Gideceğim başka yerim yok desem
Merhametli tutuşunla tutar mısın elimden
Yüreğime can ol,vuslat erişsin yarınıma
Sen olmadan yanımda
Nasıl yaşanır,formülün varmı bu dünyada?
Bir köşeye çekilip beklemede kalayım.
Bana biraz izin ver, yüreğimi dinleyeyim
Doğru yolu göstersin, o yoldan devam edeyim
YEŞİLIRMAK