Mektup I — “Sana Yazmak, Kendime Kanamaktı”

"zarfı hiç açılmayacak bir mektup"

Gecenin içinden kalkıp,
kalem yerine bir çakının pasıyla yazıyorum bu satırları.
Seninle hiç konuşmamış olsam da,
her zaman susmalarımız tanıştı birbiriyle.
Bugün duvarı dinledim , saatlerce;
içinden örümcekler geçti,
zamanla kirlenmiş dualar gibi.
Odamda yalnızdım
Zaman bile bana dokunmadan geçiyor.
Adını bilmiyorum,
ama göz çukurlarını hayal edebiliyorum.
Seni bir kuş gibi taşıyorum içimde.
Sesin yoktu
kalbim senin dilini öğrendi,
ağrılı ama sessiz.
Bu mektubu yırtacağım birazdan.
Yalnızca ellerim bilecek,
ne kadar yandığını;
parmaklarımın ucundaki yalnızlığın.

Mektup II — “Seninle Hiç Tanışmadım, Ama Yalnızlık Ortaktı”

"posta kutusunda unutulmuş, üstü rakı lekeli bir zarf"

Dün gece seni düşündüm,
evet seni, adını bilmediğim
ama ellerimi titreten o hayali.
Sigaramı söndürdüm bir kitap sayfasında,
sana yazılmış gibi hissettiğim bir şiirin üstünde.
Kül, harflerin üstünü örttü
tıpkı senin yokluğun gibi.
Bak, ben mektuplardan hiç hoşlanmam.
Duygusal çürükleşmedir çoğu.
Ama bu başka,
çünkü sana yazmak,
kendime bile söyleyemediğim şeyleri
bir başkasına itiraf etmek gibi.
Belki sen de benim gibi
aynaya küfrediyorsundur bazen,
ve her seferinde,
yüzünün bir parçası eksik kalıyordur.
Bu mektubu sakla diyemem sana.
Yırt, yak, un ufak et hatta.
Ama belki bir gece
çok içtiğinde
bir kıymık gibi batarsam içine
anla ki ben hâlâ bir yerde
kendi kendime konuşuyorum seninle.

Mektup III — “Bir Kapının Ardında Unutulmuş Sessizlik Gibi”
"kâğıdın kenarı hafif yanmış, ucunda eski bir parmak izi kalmış"

Bugün kendimi bir çekmecede unuttum.
Yazdığım ama göndermediğim mektuplar gibi.
Biraz küflüydüm onun için
ve biraz beklemiş,
biraz da unutulmak isteyen.
Göz kapaklarımda senin olmadığın anlar birikiyor.
Ve garip biçimde,
en çok yokluğunda tanıyorum seni.
İnsan, bilmediği birinin içini ezberleyebilir mi?
Ben, ezberledim.
Yürürken adımlarım bile
senin suskunluğuna göre tempo tutuyor artık.
Bir şey söylemek istemiyorum.
Çünkü sözcükler kırılgan,
çünkü ağızdan çıkan her cümle
biraz eksiltir anlamı.
Sen hiç kimse oldun bana,
ama bu hiçlikte öyle çok yer kaplıyorsun ki
odanın köşesine otursan bile
bütün ışık senin üstüne vuruyor gibi hissediyorum.
Ve bazı günler,
şu pencereden atlamak yerine
sana yazıyorum.
Çünkü düşmekten daha acı
unutulmak.

Mektup IV — “Bardağı Taşıran Kadının Gözleri”
"Buruşuk bir kağıda, aceleyle yazılmış"

Bir barda oturuyordum,
garson kızın gözlerinde
senin bütün susuşlarını gördüm.
Seninle hiçbir zaman aynı masaya oturmadık.
Ama ben hep iki kişilik söyledim rakıyı.
Bir kadeh sana,
diğeri bana…
diğerini hiç içemedim.
İçimde bir gürültü var
ve senin sessizliğin onu susturuyor.
Nasıl olur?
Bir yabancı,
başkasının sessizliğine bu kadar uygun susabilir?
Bazen düşünüyorum
ya sen de bir gün böyle bir mektup yazarsan
ve ben onu hiç okuyamazsam?
Ne diyordu şair:
“Gelmeyeceğini bile bile beklemek…”
Ben seni beklemiyorum da,
gelmeyeceğini bilerek yazıyorum işte.
Ve biliyor musun?
Bazı insanlar hayatımızın ortasında
hiç girmemek için duruyorlar.
İşte sen tam da o’sun.

Mektup V — “Bazı Kelimeler Kırık Düşer”
zarfın iç yüzüne küçük harflerle yazılmış: “unutulmamış bir şeysin sen, o yüzden bu kadar acıyor canım”

Bugün hiçbir cümleyi tamamlayamadım.
Sanki dilim bile senden özür diliyor artık.
Bazı kelimeler kırılarak düşüyor kâğıda,
bazı harfler tek başına kalınca anlamını kaybediyor;
tıpkı ben gibi.
Bana en çok neyin dokunduğunu biliyor musun?
Seninle hiç susamadık.
Oysa bazı insanlar, birlikte susarak büyür.
Biz sadece içimize konuştuk.
Sen hep içinin uzağındaydın,
ben hep sende beni aradım.
İnsan kendine bile alışamazken,
başkasına nasıl yer açar bilmiyorum.
Ama sen bir yer açtın içimde,
ve oraya hiçbir şey konmadı.
Bomboş bir masa gibi.
Bir kadeh bile konulmamış.
Sadece sen varsın.
Ve bu bile yetiyor bazen acımaya.
Ben seni unutmuyorum.
Sadece senin olmadığın bir hayatı ezberlemeye çalışıyorum.
Ve bu, sandığından daha çok yoruyor beni.
Bir gün bu mektubu okursan:
Sus.
Hiçbir şey söyleme.
Çünkü bazı duyguların,
bir tek sessizlikte yankısı olur.