Seni özlüyorum aldığım her nefeste,
Zifirime kibrit çöpü, çölüme su gibi.
Seni özlüyorum aynalara baktığımda,
Baharın renkleri, yazın kışa hasreti gibi.

Seni özlüyorum her adımda, her durakta,
Issız sokak lambalarının altında asılı kalan gölgemde.
Seni özlüyorum, bir çocuğun annesini çağırışı gibi,
Yalnız gecelerde adını fısıldayan rüzgârın sesinde.

Seni özlüyorum, zamanın bile durduğu anlarda,
Bir eski fotoğrafta kalan siyah beyaz gülüşte, sessizlikte.
Seni özlüyorum, sanki hiç gitmemiş gibi,
Ama yokluğun, varlığından daha derin bir acı şimdi.

Seni özlüyorum gecenin en koyusunda,
Yıldızlar şahidimdir, adını sayıklar her biri.
Gönlümde yankılanır sensizliğin dili,
Uykularımda sarılırım vuslat hayaline gizli.

Seni özlüyorum bir şiirin en içli yerinde,
Kalem titrerken elimde,
İsminden başka bir şey yazmaz yine.
Her hece sen olur, her mısra mıh gibi saplanır kalbime,
Ve, sensizlik en çok konuşan hal olur, suskunluğumda bile.

Seni özlüyorum, mevsimler değişse de,
Her bahar gelişin olur, gidişinse sonbahar.
Rüzgâr savurur saçlarını hayalimde usulca,
Ve ben düşerim iç çekişlerin en derin kuyusuna.

Seni özlüyorum, yağmurun camlara düştüğü anda,
İçimde kırılan her damla sana dair bin iz olur.
Sensizliğin sesi dolanır odamın duvarlarında,
Ve ben o sessizlikte bin kere daha seni dinlerim.

Seni özlüyorum, sanki hayat senden ibaret,
Senden önce ve sonra anlamı silinmiş kelimeler.
Bir çığlık gibi içime hapsolmuş adın,
Ne zaman unutsam, hatırlatır kalbim yeniden.

Seni özlüyorum, sol yanımda akacak eksik bir nehir,
Akacak ama bulamaz denizini, yönünü kaybetmiş.
Her dua bir vuslat dileğiyle başlar sana,
Her amin, adını gizler geceye usulca.

Seni özlüyorum, umutla ördüğüm hayallerde,
Gerçek olsan da, olmasan da yerin kalbimde.
Zaman sensiz geçer, ama izini silemez,
Kalbim seni bekler, hâlâ o ilk günkü gibi atar.

Seni özlüyorum, seni sevmek, seni yaşatmak,
Adını bir ömür boyu kalbime nakşetmek demek.
Ne uzaklık unutturur seni ne zaman soldurur,
Ben seni özledikçe, sen hep biraz daha büyüyeceksin içimde.