sevmek insan olmaktır
kötüden kinden nefretten sıyrılıp güzelliklere yelken açmaktır.

Sevdanın ne olduğunu bilmem ben. Ama her zaman, her yerde, her bakışta o yüreğimde bir yerleri yakalayan duyguyu aradım. O gözlerdeki gerçek, öylesine doğal, öylesine basit ki. Bir damla, bir bakış, bir çiçek… Aşk ne zaman bana sunsa kendini, ben hep o gerçekliği görmek istedim. Yüreğin derin köşelerinde, her şeye rağmen sevda var. Sessiz, sakin bir şekilde, ne tam olarak belirgin ne de sonu belli… Ama her an, her zaman orada. Bir yolu var, ama ne zaman gidileceği, ne zaman bulunduğu, ne zaman bulunacağı belli değil. Yolda değil, bekleyişte. Orada, sabırla, usulca. Her adımda bir anlam, her adımda bir bekleyiş. Vuslat, o kadar yakın ki, o kadar uzak. Gözlerden süzülen her damla, bana o yeri, o anı, o duyguyu hatırlatır. O aşk ki, gözlerdeki o ışıklar kadar basit, o kadar derin.

Sevda, biraz da o sade bir hayat gibi. Her şeyin anlamını ararken, bende saklı olan huzuru, tek bir bakışta bulduğum an. Seviyorum demek, sadece iki kelime değil. Bir yolculuk. Kalbin diliyle anlatılan en güzel anlam.


Teşekkür ederim, dostum. Gözlerimdeki o sadeliği, yüreğimdeki o basitliği fark ettin. Sevdanın en gerçek halini, hiç masal gibi değil, hayatın tam ortasında buldun. Aşkın ne olduğunu anlatmadım belki ama sen bana her şeyin basit, her şeyin bir bakışla anlaşılacağını hatırlattın. Yüreğini seviyorum, sözlerin seni seviyorum demek gibi. Sadece öylesine, derin, içten. İçtenliğine teşekkür ederim.