Boş ev
eşyası yok olmuş ev değildir
insanı kaybolmuş yitmiş bir evdir

Tek başına
yaşamayı seçebilir insan
insanlığıdır daima yanında kalan

Şurada otururdu
şurada neşeyle gülerdi
diyerek gözyaşını sildiğin yerdir

Ölüm Allah’tan
eziyet onun kulundan
eşyanı topla da git denilen evdir

Vicdan
her kalbin içinde var olamaz
merhamet etmeyene acınmaz

Hatırlar mı
üzülür mü verilen onca emekleri
yorgunlukların ardından kırılan hevesleri

Birlikte
yenilen o neşeli yemeklerin
edilen hoş sohbetlerin özlendiği evdir

Hasret
kokar buram buram her bir köşesi
lambası karanlığını ışıtmayan bir evdir

Pişmanlık
çok insanca bir duygudur, güzeldir
pişmanlık duymayan kimseye ne denir

Boş ev
insana insanca hak ettiğince
muamele edilmeyen sevgisiz evdir

Yalnızlık
tercih edilebilir mahzuru yoktur
lakin yalnızlaştırıp dışlayanın huzuru yoktur

Boş ev
kendi yüreğini de gidenle birlikte
bilmeden gönderip kapı dışarı ettiği evdir

Boş ev
hüznü neşeyle değiştiren birinin
huzur istiyorum diyerek huzuru katlettiği yerdir...


Gülhan Çeliktaş