Öyle bir kar yağıyor ki dışarıda
Bembeyaz örtüye büründü karasu
Kar temalı soğuklar kendini gösterdi
Her taraf eşsiz manzaraya büründü
Kararan gökyüzü aydınlığa kavuştu
Pencereye vuran kar taneleri
Camları yumuşak hareketlerle okşuyor
Akşamın olmasına epey zaman var
Üstelik kar’n hiç dineceği de yok
Benim de saçlarıma ak düşmeden
Geride bıraktığına bakmadan git yireğimden
Yağmurla birlikte kopar kendini benden
Gözlerime bakma,ağladığımı anlayamazsın
Çektiğim acıyı bilmeden,görmeden
Git benden, kar daha da şiddetini artırmadan
Böyle zamanlarda suskun kalemler
Gidişinle yeniden ayaklandılar
Bir şeyleri yazmak ister
Çektiğim acıları dışıma yansıtır
Sakın yakına değil
Gidebilğin kadar uzaklara git
Gözlerim görmesin, yüreğim hissetmesin
Ordan oraya savrulurken görme beni
Güçlü ve yıkılmaz bil sen beni
O ağlamaz, üzülmez diye düşün ardımdan
Düşünceler, sözler ve eylemler
Kar ile birlikte temizlensin
Şahit olmaya hazırdı her şey
Kalem, önce kağıda eğildi saygıyla
Sonra da dokundu yüreğime
Ve işte o zaman kar ile silinen
Bir hayat başladı tertemiz
YEŞİLIRMAK