Günlerden bir gün,
hangi günde unuttuğumun ertesiydi.
Sokak o yalnızlığın en çetin güftesiydi,
Bastım damarına sanırım,
Kimsesiz değil kimse siz gibi değil diyesim geldi,
Bekledim, bekledim
Herkesten değil sadece senden bekledim ama
O satır bütün kapılara açılmaya susamış engeldi.

Ağaçlar sessizce yükseliyor ,
Karanlıklar gizleniyor bir çiçeğin gölgesinde ,
Seni bir başka özümsedi galiba bu sonbahar,
Birdenbire doldu o sessizlik odama
Size kim dedi bilmiyorum ama,
Bir haberin içinde yalan dolan masumluğun inadınaydı,
Günlerden bir gün kağıt kendini yazdığında
buna benim bile inanasım geldi
Haber mi uçuyor yosun yosun
O serin kanatlı ardı arkası kesilmez
ve beni tanımadan bile şaşkınlığıma verdiğim bir suskunluk gibi
Açılmış gökyüzünün duymuşluğuna...

Ben beni tanımam.
Sayfalarca bakarım ürkek ürkek
yoksa incelikten mi diye.
Kar yağar tam düştüğün yere,
bir top suskunluğun birikir içimde,
Belki bir nefes beni tanımak için de
Sabahın 5.30’unda sıcak bir iç kadar unuttuğum
o en güzel yalnızlık.
Nerede kaldın,
Kimlere kandın,
Neler anlatıldı,
Ne kadar bakıp da daldın?
Biliyor musun, beni tanısaydın o kadar susmazdın.
Gittiğin yerde kalma ve geri de dönme,
Gittiğin yerden git, devam et,
Ne beklediysen miktarınca,
Bence biraz karınca kararınca,
Kimlere baktınsa oradan git
Biraz daha melankolikçe olmasın ama
İçinde bir daha kaybetmediğin kadar
topla bütün sihrini kelamın..
Yolda umutla gördüğün kadar git,
Bir çiçeğin seni tanıdığına karar kıldınsa
Dökülsün yüreğinden bir damlacık
biraz derinden ve biraz da usulcacık,
Bembeyaz ve seni beklediğim gibi,
Düşer alnına gittiğinde bir tanesi bile
Hatırladıkça her gün bir güzellik eklediğim gibi..
Şimdi ne oldu demenin zamanı değil belki,
Koşmak bir yeleli şahlanmış öfkeden sıyrılırcasına,
Giderek, ardına bile bakıp pişman olmadan
gittiğin yere git beni de hatırlama...
İşte öyle düşersin masal tarlama

SÜLEYMAN YILDIRIM 21/12/2024
MANİSA