9
Yorum
44
Beğeni
5,0
Puan
716
Okunma
öylesine şimdi .
sonra. bademin radyosunu açıyorum
kafamdakiler sahipsiz kedi yavrusu gibi
nereden başlayacağımı bilemediğim bu suçluluk duygusu
aniden kapısını çalıyor ellerimin
parmak uçlarımda. günün yağ kokusu
dudaklarımın kenarından sıyrılan hayat
kaçıp giden aklıma meydan okuyor
fenalaşıyor camın kenarındaki sukulent abla
kırılan yağmur taneleri arasında kayboluyorum
ben. kendimi bildim bileli çok da bilmiyorum
aslında
karaca demişken
"çok yorgunum beni bekleme kaptan
seyir defterini başkası yazsın"
sonra kapatıyorum radyoyu
.
herkes dinlesin
5.0
100% (13)