Yaylanın suları serin serin akardı
Yarim pencereden hep yoluma bakardı
Sevdalık dediğin kalbe merhem idi
Yarimi el ettiler,Ne ilaç kaldı.. Nede merhemi.
Diri bir cenaze gezer iken beni;
Soldu tüm çiçekler aşamam bu yolları
Dumanlar aştı geldi karşı dağın ardını
Yaralı bir kuş kaldı senden geriye
Uçsan uçmaz...Kaçsan kaçmaz...
Kırıktır kanadı.
Bize bu aşkan kalan
Acıklı bir tulum sesi
Şelaleler akmaz oldu
Kadifeden kefeni giydim ellerinden
İkbalsiz bir sevda sevmişim
Ölüm geldi sevdiğimin elinden.
Işıl ışıl ışırdı ışıktan böcekler
Karanlıklar kaldı sen gideli ardında
Kazımadık ağaç bırakmadım adını
Kuyuları boş kaldı gönlümün
Çıktı son nefesim, göremedim yüzünü
İzi kaldı elimde fırlattığın taşın
İşlediğin cehizi taşır iken uşaklar
Beline taktığın kırmızı kuşaklar
Sıktı boğazımı aldı bu canı
Ahh sevdugum kıyıya vurdu beni karadeniz.

Serdar Özyanız