Ömrü isyan ile sürüp giderken,
Ölünce koyarlar "şehit" adını.
İslam’ın düşmanı ölüp giderken,
Çağırır imamı şehit yakını.

​Şehidin yakınları seyran ederken,
Kılmaz namazını İslam cemaati.
Musallada imam sual ederken,
Nefret eder tüm melekler cemaati.

​Diliyle "Müminim" deyip aldattı,
Diniyle dünyayı pazarda sattı.
Her türlü fitneye bir nifak kattı,
Hükmünü vermiştir "Adl-i İlahi".

İslam için ölen,l ölüdür şehit
Müşriğin ölüsü necis bir meyyit
Geçmez nüfustaki İslami kayıt,
Hüviyet dönüşür tebdil-i şirke.

​Sevenleri şehitlikle yaftalar,
Arkasından münafıklar yas tutar.
Kılınmaz namazı, açıklar nasslar;
Dostlarına tevdi edin "şehidi"!
Dinde böyle bir şehitlik yok idi

ARA SÖZ (Mevlana Esintisiyle)
Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol; zira ölüm, maskeleri eriten en harlı ateştir."
II. BÖLÜM: İHLAS VE SIR (Sakin Bir Liman)
Kimsenin bilmediği ama Yaradan’ın gördüğü samimiyetin tanımı

MEHMETCİĞİMİN MURADI

​İhlas denen cevher, hep saklı olur,
Kibir ve riyadan kendini korur.
Fedâ-i can için yalvarır durur;
Şehittir Mehmedimin kimlikte adı,
Allah için ölmekti onun muradı.

​Kıymeti bilinmese de halk nazarında,
Ölümsüzdür onlar Hakk’ın katında.
Peygamber, sıddıklarla öz vatanında;
Yaşıyor Mehmedim, şehittir adı,
Allah için ölmekti onun muradı.

​Kanlı libasıyla musallaya konulur,
Müminlerden şahitliği sorulur.
Dinimizde hükmü zaten bilinir;
Şehittir Mehmedimin kimlikte adı,
Allah için ölmekti onun muradı.

​Tekbirler eşliğinde kabre taşınır,
Ağıtlarla dualar birbirine karışır.
Mehmedimse sevdiğiyle buluşur;
Şehittir bu yiğidimin kimlikte adı,
Allah için ölmekti onun muradı.

​Mahşer günü şefaati umulur,
Sevdikleri etrafında bulunur.
Sorgusuz sualsiz köşke kurulur;
Seyreder Cemâlullahı, şehittir adı,
Allah için ölmekti bütün muradı.

​Mehmedim neylesin unvanı, tacı?
Mevlâm ona bahşetmiş vakur mizacı.
Beden parçalansa da duymaz bir acı;
Şehittir Mehmedimin kimlikte adı,
Allah için ölmekti onun muradı.

​Ahirete inanıp cenneti uman,
Şehitlik rütbesine hem talip olan,
O’dur Hak katında ismi duyulan;
Şehittir Mehmedimin kimlikte adı,
Allah için ölmekti onun muradı.

​Yaftalar boşadır, isimler fani,
Mevlâ’ya malumdur kulun her hali.
Hüviyeti değişmez, korunur şanı;
Şehittir Mehmedimin kimlikte adı,
Allah için ölmekti onun muradı.


​ŞİİRİN GEREKÇESİ VE İSLAMİ DELİLLERİ
​Bu eser, günümüzde "şehitlik" kavramının içinin boşaltılmasına ve İslam’a hayatı boyunca cephe almış kişilerin vefatlarında dini törenlerle uğurlanmasına bir tepki ve şer’i bir hatırlatma olarak kaleme alınmıştır. Yazılma nedenleri şu ilahi hükümlere (nasslara) dayanmaktadır:
​1. Münafık ve Müşriklerin Cenaze Namazı Yasağı:
Şiirin son kıtasındaki hüküm, doğrudan Tevbe Suresi 84. Ayet’e dayanır: "Onlardan ölen hiçbir kimsenin cenaze namazını kılma ve kabrinin başında da durma. Çünkü onlar Allah’ı ve Resulünü inkâr ettiler ve fasık olarak öldüler." İslam’a düşmanlık edenlerin musalla taşına getirilmesi, bu ilahi emre aykırıdır.
​2. Şehitlik Makamının İhlas Şartı:
Şehitlik, bir unvan değil, Allah katında bir makamdır. Peygamber Efendimiz (s.a.v), yalnızca Allah’ın kelimesini yüceltmek (İ’lâ-yi Kelimetullah) için can verenlerin gerçek şehit olduğunu bildirmiştir. Ömrü İslam’ın emirlerine isyanla geçen birine bu ismin verilmesi, dinin mukaddesatına bir hürmetsizliktir.
​3. Amellerin Şirk ile Boşa Çıkması (İhbat):
Şiirde geçen "Hüviyet dönüşür tebdil-i şirke" ifadesi, kişinin nüfus kaydı Müslüman olsa bile, sergilediği şirk ve nifak amellerinin önceki İslami kimliğini hükümsüz kılacağını vurgular. Bu durum, Kuran’da amellerin boşa çıkması (ihbat) gerçeğiyle sabittir.
​4. Toplumsal Algı vs. İlahi Hakikat:
Şiir, insanların "şehit" diyerek gösteriş (seyran) yapmasının melekler katındaki nefreti ve gerçek hükmü değiştirmeyeceğini ihtar eder. Amacı; toplumu nifak ve ihlas konusunda düşünmeye sevk etmek ve dini kavramların istismar edilmesine karşı durmaktır.yoksa her hangi şahsı yada topluluğu yermek maksadı yoktur .
Birileri hakkında hüküm vermek ancak allha aittir .kendimden başkaşi hakkında hüküm vermekten Allah’a sığınırım.