0
Yorum
0
Beğeni
1,0
Puan
323
Okunma
Akşam sabah görüyorum, sadece dört duvar;
Ne ana ne baba, ne kardeş var ne de yâr.
İçim sızlıyor, ruhum daralıyor, ne gelen var ne giden;
Anlıyorum yalnızlığımı, uzaklardayım diyar diyar.
Gitmek geliyor içimden; yollar uzun, engeller var,
Hele bayram gelsin, seyran olsun; hayli zaman var.
Alıp kalemimi yazıyorum hüzün dolu satırlar;
Biraz olsun neşem, sevincim, tesellimdir bunlar.
Teselliye muhtacım, ağlayan bir çocuk gibi,
Heyhat! Savurur hayat beni, bir oyuncak gibi.
Bu hâl karşısında insan nasıl sabreder bilemem;
İster inan ister inanma, gerçek söylediğim gibi.
Yine akşam oluyor, gölgeler uzanıyor,
Hasretin kor ateşi, bağrımda kazanıyor.
Kimsesiz bir mezar gibi, suskun şu odalar;
Adım gurbet yazılmış, kaderim kazınıyor.
1.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
