Kendimle koşmak
Kendimle koşmak
Bazen kızıyorum kendimi alıp götürüp bir kayadan atmaya şunu şu bunu bu yapsaydım eyvahı kendime acı vermek hıncımı hınçla almak duygusu sarıyor sonra mazoşistmıyım lan diyorum sil baştan hani birinin dediği gibi olması gereken olur sen ne dersen de ’akacak kan damarda durmaz’ mış çıkmaya bir bahane bulur kendimi sevdiğim anlarım çok bir kediyi beslerken ezan okunurken köpeklerin havlaması gözlerimi yaşartır birine merhaba günaydın derken Kemal Sunal gelir aklıma ben iyi adamım la diyorum narsistliğim kabarır yaşam işte eksiye düşünce artıyı abartır artıyı bulunca eksiyi yontur hesapla yaşamakta bir ömür düzelte düzelte bir adım ileri derken galiba mesafe kısalırken ağır basıyor kurcalar zihin hele hesap soramadıklarım kaldıysa intiharım gelir Coşkûnî |
İstediğiniz kadar koşun :)
Güzel bir şiirdi, tebrik ederim.
Selam ve Saygılar.