Sizleri tanımakla idrak değişti,
Bildiklerim birbiriyle çelişti.
İlimle irfan burada buluştu,
Görüp tanıyınca sizleri hocam.

Bir baktım sizlere, bir de kendime,
Kıyasladım hâlimi; pek noksan hocam.
Bilgiliyim diye önde giderken,
Gerilerde kalan ben oldum hocam.

Bunca geçen ömrüm hep ziyan olmuş,
Haslet keselerim seyyie dolmuş.
Âcizane kardeşiniz bir garip olmuş,
Sizleri dinleyip gördükçe hocam.

Bu ne samimiyet, bu nasıl iman?
Bu nasıl mizaçtır, latif bir kelam.
Pek de hoş geçiyor sizlerle zaman,
Hakikat böyledir, bilesin hocam.

Yıllardır okuduk Kelâm-ı Kadim,
Olamadık ona gerçek bir hâdim.
Bundan sonra benim ahdim ve vadim,
Onun hizmetkârı olmaktır hocam.

Kabukla uğraştık, öze dönmedik,
Nefsimizi kıran söze dönmedik.
Bizler bu diyara boşa gelmedik,
Varoluş sırrını anladım hocam.

Âdemiyet adı Ahmet, Mehmet’tir,
Ahmet Mehmetlerin cevheri nedir?
Mayası toprak, adı Âdem’dir,
Öyleyse bu kavga nedendir hocam?

Kimimiz Edirneli, kimimiz Karslı,
Biz hepimiz biriz, sanmayın farklı.
Fitmeye dur deyip bir olma vakti
Bizlere ayrılık yakışmaz hocam.