Eylemsizlik
Kafamda rasyonel dokunuşlar
Kaç çağ göç etti belleğimden Kaç kez yolları ayrıldı ruhumun Ellerimi ve gözlerimi de alın İçimde hangi varlık konuşur Aynı anda sayısız nesneye dönüşüyorum Kafamda fosilleşen bir dünya Sayısız ödevlerim var kemikleşmiş Köküne inilecek bir yaşam Ve sevilmesi gereken insanlar Hayat ağır bir şiir Tüm mısraları hızla geçerken Takılıp kalıyorum bu dizelere: "o isteği beslemeliyiz! ve ruhun köşelerini esnetmeliyiz, sınırsız bir çarşaf gibi. dünyanın ilerlemesini istiyorsanız, el ele vermeliyiz." Savaşımsız yitip giden bir dünya Ah eylemsizliğe itaat edenler! Erken olgunlaşan cılız bir meyve gibiyiz Ne gözleri okşayabiliyoruz Ne tat verebiliyoruz Büyüyoruz,çiçekler arasında bir yabancı gibi Yollar anarahmine ayrılıyor Güzelleşenler ve dalından düşenler Yalnızım ,avuntusuz Dört yanım çıplak duvar Dışarıdan gelen tek bir sese muhtacım İnsanlık,suskun Karanlıkta yürüyen bir nöbetçi Uygun adımlarıyla... |