Ben çok iyi bilirim
Gidenin arkasından ağlamayı
Çünkü bunu bana sen öğrettin
Hem de en acımasız bir şekilde
Beni dünyanın karanlığı yetmez gibi
İçimdeki zindanın zifiri karanlığına mahkûm ettin
Bu zindanda senin arkandan çok ağladım
Kimse de benimle ağlamadı
Derdime ortak olmadı
Yalnızdım yani
Yaşadığı acılar öldürmedikçe
İnsanı güçlü yaparmış
Ben de bir gün geleceksin diyerek sabrettim
Sabrettikçe de güçlendim
Güçlendim ama bu hayatta da çok yoruldum
Beni en çokta sen yordun
Beden yorgunluğu bir şekilde geçiyor
Ama gönül yorgunluğu asla geçmiyor
Bazen geçmez desen de aslında geçiyor
Bir gün bakmışsın, biri çıkıyor karşına
Sevmem, sevemem ben aşkıma ihanet edemem
Diyorsun ama seviyorsun
Çünkü içindeki sevgi
Bir süre sonra nefrete dönüşüyor
Belki de bu şekilde
Sevdiğinden intikam alıyorsundur
Anlayacağın bir şekilde geçiyor işte…