​KINALI SERÇE
​Kınalı serçem benim...
Sığınmak varken bir ağaç kovuğunun sıcaklığına,
Meydan okumak istersin o hırçın, o deli rüzgâra.
Sanki zor olanı yenince,
Göğsündeki o sızı dinecekmiş gibi...

​Bir cesaret sağanağı boşalır kanatlarına,
Yüreğin, cüssenden büyük bir inançla dolar.

"Başaracağım" der bakışların,
Göğün gürültüsüne kafa tutarcasına.

​Ve bırakırsın kendini fırtınanın kucağına.

​Her çırpınışta biraz daha tükenir dermanın,
Yorgunluğun bir yana, yüreğin ürkek bir davul...

"Az kaldı" dersin, "Ha gayret, birkaç kanat daha..."
Oysa rüzgâr bu; insafı yok!
Yerden aldığını göğe savurur,
Gökten çaldığını yere çalar acımasızca.

​Kınalı serçem...
Dayanamaz tüyden hafif bedenin bu hiddete,
Öyle bir savrulursun ki boşlukta;
Zaman durur, gökyüzü susar,
Çaresizlik ağır bir taş gibi düşer toprağa.

​Şimdi söyle, kimler bulacak seni?
Hangi pusuda bekler meçhul sonun?

​Belki vahşi bir pençede dağılacak hayallerin,
Tüylerin rüzgârda sahipsiz birer veda olacak.
Ya da merhametli bir el uzanacak kırık kanadına;
Ama bilirim, şifada bile bir veda gizlidir,
İki seçenek de artık o eski "sen" değildir.

​Oysa ne çok inanmıştın değil mi?
Ne çok güvenmiş,
Küçücük kalbine ne büyük bir sevda sığdırmıştın...

​Haydi gel,
Şimdi sessizce ağlayalım kınalı serçem.
Kimse merhem sürmesin, kimse dokunmasın sızımıza;
Bu yara bizim, bu mağlubiyet bizim...
Her şey aramızda kalsın.

GÜLCAN ŞAHİN (GÜLdeCAN)