Faylar geçti ömrümün baharından
inzivaya çekildim gönül dağında
lâl oldu dilim uzaklara varmadı sesim
içime dert kondurdu kahrolası zaman
zifiri karanlık hadi git uzak dur benliğimden.

Kırıldıkça kırıldım kimseye söyleyemedim.
Olanlar oldu incindi tutunduğum her dal
çağladı durdu ruha batık kelimeler
ardı ardına sıraya dizildi şiddetli bakışlar
kendimi bir türlü mutlu etmeyi bilemedim.

Binbir türlü duyguyla dolup taşarken hayat
en güzelini biriktirip insanlara serpiştirip
ağırlığımca gücü rüzgardan alıp
koşar adımlarla güzele dair her şeyi
tutkulu sevgiyi üstüme giydirmeyi bilemedim.

Ömrümü insanlara yardım etmek için adadım.
Ay ışığının gizeminde mutluluğa erişmek için
rakımı büyük geçişlere veda ettim.
Sırlı hayatın içinden
etkiyle tepkinin kitabını yazdım.
Realist düşüncelerin en güzel mevsiminde bile
ağır yükü üstümden atarak
gülümsemeyi beceremedim.

Mehmet ÖKSÜZ