​Güneşten uzak, sisli, dolambaçlı bir yolda,
Yürüyorum bilinmeze doğru adım adım.
Sonu belli olmayan karanlık bir dehlizde
Yıllardır gidiyorum yorgun,endişeli bir hâlde

​Bu nasıl bir yolculuk, her şey muamma?
Yaşadıklarım sanki sessiz bir rüya.
Arıyorum, lakin bir türlü ulaşamıyorum
Görmek isteyip de mahrum kaldıklarıma.

​Çaresizce gidiyorum yönümü bilmeden,
Nereye varır sahiden bu gidişin nihayeti?
Korkuyorum artık bir adım daha atmaya,
Teslim etmek istiyorum Allah’a tendeki emaneti.

​Dağılıyor birden sis, etrafımı görüyorum,
Anlıyorum ki her şey sessiz, her yer boş.
Kendi karanlık dünyamda hapsolmuşum;
Beden yorgun, çaresiz; ruhumsa nahoş.

​Yılların gölgesinde kaybolan yitik bir iz gibi,
Gerçek hayattan silinip yok olmuşum.
Ne bir ses duyuyorum ne de bir nefes;
Yolun sonunda bir kafese girmişim gibi

​Anlıyorum ki aslında yolun kendisi imiş çare,
Her adımda büyüyen sessiz bir dua.
Belki de aradığım, içimde saklı bir nehir,
Kendime döndükçe akacak o çölleşmiş ruhuma.

Şafağın eşiğinde gecenin hükmü biter de,bir gün
kurtulurum yıllardır mahkum olduğum kafesten.
Son bulur inşaallah bu meşakkatli, uzun yolculuk,
Kavuşunca nurlu aydınlığa, ,güler o kasvetli yüzüm