Aydınlanma vaktidir aşk:
Göğün kırptığı Samanyolundan firar eden
Bazen umut bazen akça pakça bir bulut
Meşk eyleyen yalnızlığın hicretinde doğan
Güleç bir şiir dilerken ilham perimden:
Ah, keder:
Beni sırtımdan vuran…

Sınırlı değildir bunlarla söyleyeceklerim
Simamda oynaşan gölgelere asılı
Bir çiçek zemheride doğan
Semadan dökülen renkler ve tutkular ve kırgın kuşlar
Evelemeden gevelemeden kalbime konan
Yadırganası bir aşktır hem benimki:
Neye ya da kime sevdalandığımı bilmediğim
Belki de önemi yoktur kim ne derse desin…

Aşka âşık bir meczup
Şakağıma dayadığı rüzgârın
Un ufak edilmiş nice tutku nice sözcük
Kıpraşan bir teselli
Tecelli edecekle sınırlı olsa keşke
Büyüttüğüm kadar aşkı gözümde
Benimse hiç niyetim yokken büyümeye
Hala saf hala yalnız ve masum
Mizacımda açan güneş misali
Belki de tohuma kaçan mazimin engellediği
Yaşama arzusu ve sevinci

Çoktan bırakıldığım yarı yolda
Dönüşümün de olmayacağı nasıl belli
Katladığım duyguları
İhbar edenin tembihlediği
Hem anam atam hem büyüklerim
Sıra dışı bir özlem ve hüznün
Tetiklediği

Ardı arkası kesilmişken
Bir hayalin daha depreştiği
Hem ölüm uzak olsun benden
Hem de sır dolu aynanın ihtiva ettiği
Birden fazladır hem kimliğim
Bir kinaye iken düşmanın dillendirdiği
Savruk bir nota misali içimde çalan şarkı
Seri halde terk edenlerin çetelesi
Dağınık dimağım
Ulu orta yaşadığım duygularım


Sırça köşküm kayıp
Aşk bu: sahi çok mu ayıp üstüne basa basa
Vurguladığım sevginin hikmeti
Gittiği kadar Sağır Sultanın kulağına
Bazen tutuşan
Bazen tükenen
Bazen adı hüzünle ünlenen
Çalakalem bir ısrarla kendime yüklendiğim…