1
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
562
Okunma

Yaşlı bir evden farksızdı adam
Kamburu evin verandası
Göz/kapakları pencerenin kanatcıkları gibi
Ah
İstanbul dedi adam
Elmacık kemiklerini yumruklayan hüzne karşı
İntihar eden gözyaşlarını özgür bıraktı
Dudağının kıyısında boğuk bir çığlıkla
Bir kaç haylaz çocuk kanat çırpı gökyüzünde
Arnavut kaldırımlı dar sokakları arşınlayan adamla birlikte
Şöyle bir salındı etrafında Rüzgar
Adam
Yıkılmadan ayakta durmaya çalıştı
Nerden bilirdim sessizliğin bu kadar zor
Özlemenin güzel olduğunu
Seni sevmeden seninle ölmeden önce
Senle dolaşsam dünyayı diyorum
Ve bir seher vakti,uyansam mavi gözlerinde
Bir ummanda yitip gitsek
İçimde sönmeyen volkan
Yeryüzü ve gökyüzümün belleği
Biliyorum
Sana geç kaldım ...
Remziye ÇELİK
06 /06/2024 .00 26
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.