Ümit’imi duyulmayacak yeni cümleler kurmak için çoktandır yittirmişken

Mağlubiyetimi yenilgiye düşmüş şairlerden ödünç almışken

Mahkumiyetimi söylediğinde yeri göğü sarsan o son ayrılık keşke’sinden

Üzüntüm, seninle dünyadan kurtaramadığım kelimelerim kalmışken



Gülsün istedim, kırık aynamda hiç mırıldanmamış nağmelerim göğe hasretken

Üşüdüm dedim, kaybedişime ağlarım gecesi zindan şehrin en münzevi köşesindeyken

Laleler, Sam yeli ve siyah gözlerin; ne varsa söylenecek karşında hepsini unuttururken

Suskunluğumu bozamadım pencerelerimiz karşı karşıya, aynı göğe, aynı güne açılırken

Üzerini örtüğüm söylenemeyen sözler kadar içimi yakan, boşa sarfedilmiş cümlelerimken

Müdavim olmuşum yürünmemiş yoluna, görülmemiş aydınlık sokaklarına vurgunken



Ücra kentlerin tamahkâr betonları imtihan dolu, hüsran dolu, çile doluyken

Mihenk taşım, dudaklarından dökülenlerle baş ucuma konulur naaşım defnedilirken

Miât’ım saydım siyah gözlerine baktığım gün, ki bu tutsaklığım aynı zamanda infazıma götürülürken

Ülkeler neşredildi bir gün doğup, bir gün batan rüzgâr önündeki yaprak misali sen yokken



Güçsüzlüğüm, denizleri ve limanları mâhvederim korkusuyla falezlere revâ görülürken

Üzengi vurduğum dört nala koşan heveslerim yorgun ve kırılırken/giderken

Lügatında olmasın üzüntü, yolun ışıldasın hep ben se hatırlanmayı beklemezken

Sükûnetli sönük bir yıldızdım bir dilek hakkın için düştüm geceleyin sen duymazken

Üslubum, yüzünü ve bir gün maviye döneceğine inandığım gökyüzünü satırlara gizlerken

Mübalağasız gözlerindi derin siyah sularıyla bir okyanus, okumasını bilene sarsıcı bir kitapken



09.05.2024

Bâr-ı Kalem