Bilmesen de gökyüzünün siyah olduğunu

Güneşin kan kırmızısı doğduğunu

Kime/neye yanaşsam/dokunsam sararıp solduğunu

Mor güllerin pişmanlık koktuğunu

Nereden bileceksin ki ...

Beni bıraktığın zamanda kaybolduğumu



Bilmesen de mâtem okuyan kuşların omzuma konduğunu

Çakalların her sabah odamda uluduğunu

Taş duvarlar, taş kaldırımlar...

Ezberledi varlığından çok yokluğunu

Nereden bileceksin ki ...

Her gün daha da pare pare yok olduğumu



Bilmesen de toprağa ter dikilip, gözyaşı okunduğunu

Kavuşamayanların selâsının derinden duyulduğunu

Karşıda dert girdabı dağların koyuluğunu

Unutmadım senle o kısacık otobüs yolculuğunu

Nereden bileceksin ki ...

Beni koyduğun son durakta hâlen durduğumu



Bilmesen de her gün batımının denizde boğulduğunu

Leylaklara vurgun turnaların yalnızlığıma kâni olduğunu

Benden öte, ummadığım benin mâni olduğunu

Bilemedim ki gülle nasıl konuşulduğunu

Nerden bileceksin ki ...

Acı ile yoğrulan umutsuz suskunluğumu


4.5.2024
Bâr-ı Kalem