Yalvaran gözlerle, etrafa bakar,
Açıl ellerini, dua soluklar:
Hicranlı gözünden, kanlı yaş akar!
Oturup ağlayan, kuldu çocuklar.

Bir kemik kalmıştı, şimdi bir deri...
Kısık ses verirdi, mahsun dilleri,
Soğuktan tutmuyor, minik elleri.
Enkazın altında kaldı çocuklar,

Korkudan güzelim, yüzü bembeyaz.
Solan masum yüzü, buz gibi ayaz:
Yüzümüze utanç gelseydi biraz!
Savaş diyarında, öldü çocuklar

Kalpten bakamadı, güneşe ay’a...
Ne oyun oynadı, ne gördü rüya,
Duyurmadı zulmü kimse dünyaya,
Vahşetle zulümle, doldu çocuklar.

Filistin ve gaze, bize çok uzak,
Her an karanlıktır, burada afak,
Kıpkızıl kanlıdır, o kara toprak,
Çamurda oynayan, güldü çocuklar.

Nurludur yüzleri, sonsuz bir nurdan!
Toz toprak içinde, donmuş soğuktan,
Elinde oyuncak, kalmış çamurdan...
Günahkar ruhlara, yoldu çocuklar.

Bir müjde beklerken, o zamanlardan,
Anladım farkımız yokmuş bunlardan!
Artık utanırken, bu mekanlardan.
Bombalar altında, soldu çocuklar.

Yıkılmış sokaklar, var dizi dizi,
Aldatıp durmuştuk hep kendimizi,
Suç, bizim suçumuz, affedin bizi.
Kimsesiz ve garip eldi çocuklar.

...andelip...