2
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
403
Okunma
İnsanın kalbi bir mahzen, soğuk bir kış gününde,
ıssız bir sokak bazen içinden yıllara doğru yürüdüğü
karanlık çok karanlık bir dünyada gayrimuayyen
onulmaz yaraların evidir mütemadiyen
Kimse sormaz belki, bilmek istemez olan bitenleri
hem ne diye tasa etsinler ki, insanlar hep haz tiryakisi
Gökyüzü kulak kesilir oysa, bütün kâinat sus pus olur
dünyada ve âlemde bir tek sen varsındır sanki
İşte tam o anda, sular durulur ve rüzgâr kesilir
etmesi zordur tasavvur, akıllarda bir durgunluk;
zira sonsuzluğun sahibi dinliyordur,
gece de dinler gündüz de mecbur
İnsanın kalbi ebediyeti sayıklayıp dururken
ömür gelip geçecek böyle muhtemelen
hep bir sonsuzluk arzusu ve zamandan eksilen;
insanın varlık sancısı ve kalbindeki mahzen
5.0
100% (9)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
