GÖNÜL GURBETİ

​Beslediğim karga gözümü oydu,
Yabancı bir gölge ömrüme doydu,
Namerdin sillesi aslımı soydu,
Gönül dağlarında görülen gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Vefa bekledikçe zulüm ektiler,
Aşk diye göğsüme zehir döktüler,
Kalbimi deşerek zorla söktüler;
Haksız yere böyle verilen gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Saygımı sevgimi yoluna serdim,
Kendi öz yurdumda bir garip kördüm,
Vefasız dünyada hep hile gördüm,
Yaban diyarına serilen gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Gölgesiz ağacı büyüttüm sustum,
Sahte kimliğimi yüzüme kustum,
Köküm yok, dalım yok, özüme küstüm,
Kırk yıllık yerinden kırılan gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Aslı yok sandığım her sözü yuttum,
Karanlık geceyi güneş mi tuttum?
Ben kendi kendimi çoktan unuttum,
Yok yere feleğe darılan gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Haramın eliyle yoğrulmuş hamur,
Tertemiz ruhuma sıçradı çamur,
Alnıma çizilmiş karadan kömür,
Kader mayasıyla karılan gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Kendi yangınıma odun taşıdım,
Kül olan ömrümü dertle kaşıdım,
Sırtımda bin hançer, nasıl yaşadım?
Ateşten gömleğe sarılan gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​Güldecan’ım artık minneti bitir,
Sahte olan ömrü aslına yetir,
Vuruldukça yüksel, zaferler getir;
Tam şah damarından vurulan gönlüm,
Bu da geçer elbet yorulan gönlüm.

​GÜLCAN ŞAHİN (GÜLdeCAN)