gözlerimde altın yağmur kuşları cıvıltısı
yüreğim yerinden ha çıktı ha çıkacak
bu aralar
yorgunluğuma bir nefeslik kelebek sevinci giydirmek
çok iyi gelecekti
yada sevdiğimden böğürtlen reçeli tadında bir söz duymak
ama olmadı
başaramadım yine
bir lokma mutluluk takılı kaldı hüznün dikenli tellerine
ölümden beter gurbet mahpusluğu da cabası
anadan , babadan yoksun ellerim kan revan içinde



daha fazla tüketmeden nefesimi
sırtıma yükleyip bütün devşirmen anıları
krepon kağıdından rengârenk çiçeklerle bezeyip ruhumun kanatlarını
masumiyet denizinde yüzdürdüĝüm gemiler aşkına
gitmeliyim



mesela
kumdan kaleler yapıp
içine hapsetmeliyim bedenimi
çocukluğumun gülüşünü yıkmadan âsi rüzgâr
en güzelinden gitmeliyim



ölüm haberimi sabahçı kahvesinin önünde sabahlayan
şiirlerimi çok seven o martılar ulaştırmalı sevdiklerime
pöfüdük de mezarımın üzerindeki
mevsimsiz papatyaları yaşatmalı ağlayan gözlerinle
ki gönlüm arkada kalmadan güpgüzel gitmeliyim...





nagihan