Artık seni düşünmüyorum
Veya yüreğim ürpermiyor
Sensiz bir martı çığlığında
Aklıma geldiğinde
İçime cam kırıkları gibi dolmuyor koyu karanlık
Bakmıyorum hiç anılarıma
Gözlerine nasıl dokunduğumu
Ve ellerinin bir öğlen güneşi gibi
Kızıla parladığını
Düşünmüyorum hiç
Saçlarında sonsuz bir mavilik sakladığın
Hiç aklıma gelmiyor

Bazı geceler
İçime terk edilmiş
Bir yağmur tanesi gibi
Dolmuyorsun
Veya berraklaşan bir sevda çiçeği gibi
Koktuğun aklıma gelmiyor hiç
Bir soluk alışım kadar yakın
Ama aynı zamanda
Bir çocuğun düşleri kadar uzak olduğunu
Düşünmüyorum



Çölleri emziren bir kadın kadar
Soyluluğun ve güneşin susuzluğundaki dudakların
Hiç kafamı kurcalamıyor
Ya da zamanı çalan
Bir fırtınanın gölgesindeki öpüşlerimiz
Hiç canımı acıtmıyor artık
Yokluğunda ellerimin
Nasıl bir yalnızlıkla üşüdüğü
Hiç umrumda değil
Gözlerinde nice çocuklar koşar bahara
Ve geceyi öyle süslerdin
Bu güzelliği hiç hatırlamıyorum

Yaşama dair tüm korkular ve yasaklar
Senle özgürleşiyordu
Sessizliği yırtan bir gecede
Tüm yaralarıma dokunuveriyordun
Ve ben artık bunları hiç düşünmüyorum



Yokluğunda senle konuştuğumu
Düşünmüyorum artık
Sana olan özlemim nefes alışımda saklı
Ve yarına çalan bir senfoni gibi kulaklarımda
Sana dair ne varsa
Hepsini unuttum
Sana şiirler yazdığım
Ya da şiirlerimin kadını olduğun doğru değil
Ve artık seni sevmiyorum