Ezgisel sesimi fısıldayın
Geceleri yürüyen bir okur
Tırnağımla
Harflerimle
Göz oyuklarımla
Yalnızım!

Sözcükleri yutan bir dünya
Hepimiz körpecik ve tenlerimizle ölüydük
İplerimiz ve mor halkalarımız vardı
Yalansı bu dünyaya nasıl tutunulurdu ki

Bir tarafımda annesine ağlayan Nietzsche
Diğer tarafımda Kafka’ nın babasına mektupları
İlk böyle arafta kaldım ben

Bir pazar çadırında doğmuşum
İsmim; elma, üzüm,nar ..
Bilirim kokusunu pagan Mısır rahiplerinin paçalarından akan saydam kanı
Ve bilirim üç kez lanetlenen zihnimdeki sıvıyı
Tükenişini uykularımın tam ortasında kurulmuş,kırılan kuş yuvalarını

Ölüme hayır diyen bir adam
Ve Asya’da
Ve Avrupa’da
Şapkasından yalanlar çıkartan sihirbazlar
Kötüsünüz
Çoksunuz
Ben yalnızım
Ve ben de kızıl bir noktayım ateşten bu çemberde

Gözkapaklarımı eştim
Soyağacımda babam bir Tanrıydı
Kirli tırnaklarıyla tütün sarar
Dumanı şafağı sökerdi
İlk böyle sabahı gördüm
Anamın eteğinden buğday dökülür
Belinde acı ezgi bir içre
İlk acım böyle kükredi..