Çekincelerimi besleyen kaygı zehriydi
Gittiğim yoldan beni döndüren
sırtımda kocaman bir izle
terk ettiğim bu şehirdi

Taze bir gül gördünüz mü siz hiç
Kupkuru bir çöl sıcağında açmayı unutan
Nedir bu insanlığın derdi diye
Geceler boyu ağlayıp sızlayan?

Ruhu yaralıların gezindiği caddelere,
Tek sermayesi, Allah’a sığınmak olanlara
Koştum,
sabahlara kadar dizlerimin üzerinde oturdum

Elimde ne varsa fena alemine savurdum
ve sustum
Susmayı öğrendim, kendimde konuşan bana, edebi öğütledim

Taze bir gül gördünüz mü siz hiç
Kupkuru bir çöl sıcağında açmayı unutan
Nedir bu insanlığın derdi diye
Geceler boyu ağlayıp sızlayan

Yola ilk çıktığım gibi değilim
Hüzünlü bir gemiden düştüm
Yalnızların okyanusunda çırpınırken
ellerimden tutan, Bir’e tutundum

Taze bir gül gördünüz mü siz hiç
Kupkuru bir çöl sıcağında açmayı unutan
Nedir bu insanlığın derdi diye
Geceler boyu ağlayıp sızlayan?..