Yaşamaktan pes ettiğim zamanlarda
Hiçlik rütbesine saati saatine kayıtlı
Yarası kapanmayan suskularım vardı
Benliğimi dolu dizgin kendine getiren



Sevdanın diyetine bedel olarak ödediğim
Beş vakit secde eden
Dilsiz şükürlerim vardı
Hak yolunda farzlara amâde



Umuda dair dualarım vardı
Avuçlarımda bereketlenip
Sadaka niyetine kurda , kuşa dağıttığım



Sadakâti ilkem edinip
Nafile ibadetlerime koşar adımlarla uçan
Kanatsız ruhum vardı



Herkesten özenle gizlediğim
Pamuklara sarıp sarmaladığım
Nàrin çocuk yüreğim vardı



Elimde misk-i amber kokusu bırakıp
Yüzlerce kez okuduğum
Hayatın gerçek kitabı vardı



Avuçlarımı açıp semaya
Sadece Yaradan’a doğrulltuğum
Yakarışlarım vardı



Ardı arkası kesilmeyen
Aşk’a oluk oluk akan
Gözyaşlarım vardı
Rengârenk gökkuşağı doğurtan



Ve ...
Ölüp ölüp dirildiğim
Sancısı hiç azalmayan acılarım vardı
Hayat değirmeninde öğütüle öğütüle
İmtihan edilen



Şimdi
Soruyorum size
Kaç kere daha ölür insan
Kaç kere daha dirilir



Eyyy hüzne her zerresiyle doyan ruhum
Sonsuzluğun okyanusuna tek tek akıt
Yosun tutan acıları
Tebessüm yağmurlarıyla
Çık gel




Gel artık
Gelincik tarlasında papatya gülüşleri takınsın göz bebeklerim
Şuncağaz ömrüm şenlensin....



nagihan