.
Nazar edip âleme görememek; ne feci!
Gören göze han gurbet, gelen her can mülteci


*

Kudret-i İlâhîden bir mucize ararken
Semânın sînesinden süzülen kar’ı gördüm
Şüphenin şirk pençesi gerçeği tırmalarken
Hakikatli Hünkâr’ı, yoklukta varı gördüm


Seyrü sefer ederken aklın dehlizlerinde
Mutmain oldu gönlüm âlemin (g)izlerinde.
"Allahuekber" vardı zerrenin cüzlerinde
İpek dokuyan böcek, bal yapan arı gördüm


Nefesler buz kesince artar kulun niyazı
"Acizsin" der insana zemherinin ayazı
"Ol!" emri mûcibince son buldu şemsin nazı
Sürûra sebep yazı, süslü baharı gördüm


Ruh kafese dar geldi uygun teni aradım
Yunus’a kulak verdim bende beni aradım
Candan öte can varmış; ben cananı aradım
İlâhî aşkta hârı, îmanda kârı gördüm


Arif olan anlıyor tabiat lehçesini
Akıl, idrak ediyor Yüceler Yüce’sini
Haz aldım, seyre daldım kâinat bahçesini
Lalede mor beyazı, güllerde sarı gördüm.


Nimetler öyle çok ki dil aciz söylemekten
Süzdüm tüm fikirleri şirk geçmedi elekten
Tattım üzüm kirazdan karpuz ile çilekten
Kabuk içinde narı, arada zarı gördüm


Hakikatin nûrunu aşikâre yaydılar
Şirke paye verenler ikrarından caydılar
"İnsana mahsus" deyip nice haslet saydılar
İlle de edep dedim; ar’da şiâr’ı gördüm


Anladım ki gafilsem varlar içinde "hiç"tim
Hidayet pınarından nasip payımı içtim
Nasihat almak için engeller aşıp geçtim
Zahirde lâl ehl-i hâl nice mezarı gördüm


Aleme üryan gelen yine üryan gidiyor
Kibriyâya kör kişi kabre giryan gidiyor
Çölde yâri arayan yâre düşman gidiyor
Şah damarımdan yakın hakiki yâri gördüm.


Yâr ki; ilmi okyanus, her damlada bir deniz
Her doğumda O vardı, her salâda Bir’den iz
Musalla dile geldi, aşikâr oldu her giz
Meğer gurbetteymişiz; asıl diyarı gördüm...


Mecit AKTÜRK