vakitlerden gece düşüydü
ızdırap çığlığı sarıyordu
her yanını durgun denizlerin
suya çalıyordu acının ayak izleri

iklimler üşüdükçe
ben iliklerime kadar yanardım
dudağı çatlayan güllere
kırağı çalardı üstelik
onlar ağlarken
hicran gülerdi

hüzün gemisine binerken
karar verilmişti
vuslatın ellerine kelepçeleri takmaktı
hüznün nefesi

göğe baktım yüzü yere dönmüştü
toprak can havliyle akıtıyordu kanını
çünkü damarları kesilmişti
bunca harap bunca viran
ve heyelan arasında
sıkışıp kalmıştı umut sandığım güç

nasıl da sağanak dökülüyor.
gamzeli bulutlardan
toprağı yıkıyordu arındırarak kandan

sitemler vuruşuyor kılıçlarıyla
başları kesildikçe ölüyorlar
ağaçlar dallarında biriktiriyor hazanı
sonra savuruyor yüzü asık bir rüzgar

vakitlerden gece düşüydü
ve ben bir dağın eteğine oturmuş
diziyordum hüzünleri karşı dağın eteğine
yamaçlardan düşüyordu ayaz kesikleri
göz kapaklarımda birikiyordu

dalga dalga kırılıyordu
içime akan karanlıkların sesleri

Hülya Çelik