emme yalan valla.. ebecezim
“esgerde ğalan emmimi bekleyoru”du,
sonura daa bence
“Sarı naletler; Miyeser Ğelin gibi
belki anamı da
kimbili(r) bacımı da
hatda ebemi de alı(r)-ğaçarlar deye”,
.
boşuna telaş emme, o bir ana
bir mükellef insanıdı
sanki anamın guşşanın arasında
ya da gömüdeği güpde “saklaycağı
sarı lira”ları mı ğaldı
yonusa anamın oynaşcak halimi varıdı
ha gerşi bacım taha çok güçcük emme
belli mi olur bu Sarı çıyannara
ebem dambaşında bekleyoru
benim de uykum gaçıyodu
hinci hinci aklıma ğeliyo da;
neleer neler oldu
ha gerşi geldi ğeşdi emme,
hepiciği gurampa
.
ellehem Miyeser Gellebamın deği(l) de
gapısındahı çobanının hıyanetine
zavallı ebeceğzimin içi elvermeyo(r)du..
belki kim bili(r),
orasını Allah bili(r)..
emme obalı boynuna neneyen ga(y)ri!
ne de olsa emmi-dayı uşağı
bi-kaş gardaşımızın anası
kim ne derse desin tabi
içimiz almayodu
aklımıza ğeldikçene içimiz gakıyodu
.
ha gerşi; anam da
tilan.. cevval, diktator, cesurudu
bi nevi “Erkeğ Aşa”
bi bakıma “Avşarlı Fatma”
emme başımı dizine gorudu,
sanısın “köpeğ uykusu”nda
uyur-uyanırın
bakarın,
anacağzım başımı ovşar duru(r);
elinde beş şişi,
ha bire çorap örerdi..
elinde beşinci
dalar, dalar ğederdi
barnakları saçımı darar
daradığını unudur gederdi
gözleri gözlerime bakar
ne zaman baksam zorunan da ossa
gözleri gülerdi
Allah var anam bek gözelidi
emme bobam gıymatını bilemedi