Zaman nasıl durdu; Can, nasıl girdi toprağa?
Taze bir çiçek gibiydin, açarken kırlarda,
Ve bir hazan vurunca, son baharda yaprağa,
Nasıl kayboldun; Sonsuz karanlık bu sırlarda?
Coşan duygu kalmadı, yazdığın satırlarda.

Ak sanılan özgürlük, dilhun etti bizleri,
Nasıl vurdu, bu tufan, zambaklara güllere.
Gönülleri delerken, zehirliydi izleri.
Sürgün yaşattı şimdi, güllere sümbüllere,
Ve hüzün yaşattı bahçedeki bülbüllere.

Neden, Hak ile batıl karıştı birbirine.
Katlanmıştık yıllarca, zulümlere, kedere,
Neden güvenmez oldu, insanlar birbirine.
Sabreyledik, İmanımız tam idi kadere.
Adalet ve bir huzur gelsin diye her yere,

Dudaklar, böyle mi; Öpecekti yüreğinden?
Gönül, böyle mi; Okşayacaktı saçlarını?
Gözler, ve sözler nasıl; Kaçtı güzelliğinden?
Şarkılar, nasıl; Gülümsetti dudaklarını?
Gözyaşların, hiç ıslattı mı; Yanaklarını?

Akşam vakti olurken, sen hâlâ uyuyorsun,
Her gece rüyalarla, gündüzün hayallerle.
Yıldıza bakar gibi, sessizce bakıyorsun.
Dost bildiğin düşmanla, hep yabancı ellerle.
Kandırıyorsun herkesi, yalan hayallerle…

Ne bir çiçek, ne de bir gül kalmadı kırlarda.
Döküldü, dallarda ki cevizler bahçelere,
Hasret hicran yaşadık, hüzünlü asırlarda,
Ne zaman gireceksin, hesapsız akçelere,
Ne zaman uçacaksın, yabancı bahçelere.

Nasıl; Boğuldu sözler, yalan havadislerden?
Ne zaman; Soldu, gözlerindeki gülücükler?
Neden; Ders almadın, yaşanan hadiselerden?
Yalanmış meğer, attığın sahte öpücükler,
Ve nasıl; Kahroldu, parmağında ki yüzükler?

Dudaklar, böyle mi; Öpecekti yüreğinden?
Gönül, böyle mi; Okşayacaktı saçlarını?
Gözler, ve sözler nasıl; Kaçtı güzelliğinden?
Şarkılar, nasıl; Gülümsetti dudaklarını?
Gözyaşların, hiç ıslattı mı; Yanaklarını?

...andelip...