Gülünüz, teveccüh ediniz, veriniz selâmı
Sakın ha eksiği getirmeyiniz dile, gerisi çile
Sayın odayı, adayı, varsa insan hakikatlı
Geçmiyor bir elin parmaklarını özden vefalı.

Derin çiçekleri derin, kan ve terde kalın
Kurtarın çamurdan siz batın, ayaksa yalın
Çıkartın düzlüğüne de görün öykünün sonunu
Gölgesinden bile geçmiyor vefanın bir soylusu.

Biz diyeni buldunuz mu onca yıldır söyleyin
Ben diyenden gına geldi sayıszca örnek verin
Hani dardaydı verilen söz, bir erdemli duruştu bu
Vefa dediğimiz ancak düşlerdeymiş, bir avuntu.

Üzülmemek de gerekiyor sonuçta, nefis var
Koskoca meydanlar almaz onları, yürekleri dar
Siz yetinin bir gölgelik zeminde bu güzelliktir
Başkasının gölgesinde yürümek, vefada neresidir?

Anlaşılan o ki, vefa edelim derken düşmüşüz derde
Bunu anlayabilecek vicdan, akıl yokmuş yöremde
En asili kişide özüne vefasıymış, götürür Hak`ka
Başkalarına verilen emeğin vefasıysa boş, sırtta.

Bir masalsı değildi ki vefadan bildiğimiz
Neden aramızda onu bir türlü yeşertemeyişimiz
Her zoru aşan şu irade ona takılıyor da anlıyorum
Nefis dedikleri vesveseden kaçıyor, kaçıyorum.


Oğuzhan KÜLTE