o zamannar; yerleşip isgan olannar,
köylerde şe(hi)rlerde yaylada
müslümannar azınnıkdalar
müslüman dediysem tabi ki araplar
ha vaar ha yok; beş gişide bi ğişi anca
Antep, Halep ve Adana taraflarında
Hasan Dağlarında, Gavur Dağlarında
ejnebiler bi yanna
bizim yörüklerden maada
eşgıyalar da yerli müslümnnarı,
gavga-nize meralarına sokmayollarıdı
yeri ğeliyo; yörükleri de gatlediyollarıdı,
hal böyle olunşa
inkilizin aklıdır ya
patişah yörükleri isgan edelek gafasınca
yörükleri gorumuş olcağdı öyle ya
tabi dubara
.
hemi bizden asger alca(ğı)dı,
kendi güvenniğini sağlayacağdı
hemi de “ağnam ” salcağdı
aklınca bi daşınan üş-beş guş birden vurcağıdı
helbet kendi aklı deği(l); inkiliz aklı
hemi öteden beri aşşalanan
ehmal edilen horlanan,
“Türk”ü esger alacak
goya adam yerine ğoncak,
emme işin aslı
“sarayın kendi de(v)şirme esgeriyesine
etimadı-metimadı ğalmadı”ydı
hemi aşşa(ğı)la
Türkler uçu(n) annayışşız aptal de
idraksız de
hemi de bedafa emme yoğ öyle yağma!
.
asi ermanıya, yonana-bulgara ğarşı
müslümannarı guvvatlandırmak
hemi yerleşik müslümannarı
şe(hi)rlerde galabalıklaşdırmak uçu(n),
hemi de isgan olannardan
esger; hat da haraç toplamağ,
hemi de asileri nümayişlerden caydırmağ
gözlerine gorku salmağ uçu(n),
andavalıyız ya
hani biz idraksız milletiz ya anna!
.
Patişah bu aklı veren İnkilizin furfuğandasına inandı
ha gerşi inanmasa ne yapcağdı
goya Adanada, Antepde, Halepde
zulüm gören müslümannarı
(Türk yok, Müslüman eyi belle)
goruyup gollamağ uçu(n),
Gavur Dağı eteklerine bi ordu guruldu
“Islahiye fırkası”
sen okumuş adamsın benden eyi biliyon
pekii Derviş Paşa gumandanı,
nayeti tabırları kimin üsdüne saldı?
ondan da eveli neye?”
kimin uçu(n) kimin emriyne(n)
“-bilmiyorum İsmail amca; kimin?”
“-kimin üsdüne saldı sanıyon
helbet yörüklerin”
?