Nereye baksam bir çile, bitmiyor sorunlar
Bunalıma girmiş gibi küçükler, gençler,ihtiyarlar
Bir doyumsuzluk mudur nedeni bilemiyorum
Yaşamla aramızda bir set bu, anlatamıyorum.

Yüzü gülsün isterim her esnafın, katsın neşe
Memur, işçi, öğrenci say kim aklına gelirse
Bir kubbe içindeyiz giderek de daralıyor
Kırmalı bu cendereyi tezinden, aklım almıyor.

Ket mi vurulurmuş hayata, bırakın doğalca aksın
İnsanlar özgürce solusun şu havayı, çileler batsın
Zorlukların nedenine inilse elbette bulunur çözümü
Tam da o zaman hissederiz, yaşarız doyasıya günü.

Kelebekler gibi naif ve renklice, arı gibi de çalışkan
İyiyle doğmuştur insan, zira bu fıtratından
Zaman içinde nasıl da evrildik bakın şu halimize
Sanki dünya değil burası, çevirdik fütursuzca bir mahşere .

Neden haz almak var iken, şu doyumsuz hissiyat
Ben ile yola çıkanlar başlattı bu girdabı hey hat
Ne diyelim de dönülsün eskinin güzelliklerine
Paylaşmayı bilenlerle yürünebilir pahasız saadete.

Başkalarının haklarını da bilmeli, tanımalıyım
Hakkıma düşenin kıymetini özden anlamalıyım
Diğerlerine rağmen aşsam da tüm engelleri anlamsız
Biz ile çıkılmayan yollar alçaltıcıdır, üstelik faydasız.

Bir oyun gibi değil miydi hayat denilen
Kiminde bu geminin kaptanı olursun yeniden
Mesele batırmadan ilerlemek olmalı onu uzaklara
Egomuzun büyüklüğünden yaşanıyorsa bu çirkinlik
Haddi bilmeli ki gülsün yüzlerimiz, sona ersin tüm rezillik.

Oğuzhan KÜLTE