Kağıt pahalanmış, kalem tükenmiş
Şu arz-ı halimi, yazmıyor artık
Kalbe ulaşmıyor, damar tıkanmış
Gönlümden geçeni, sezmiyor artık

Rüzgarla birlikte, nere koşarsın
Akdeniz olup da, nasıl coşarsın
Neler düşünürsün, nasıl yaşarsın
Küçücük bir haber, sızmıyor artık

Bizi de kimseden, soramayınca
Hâl-i vaziyeti, yoramayınca
Seninle birlikte, göremeyince
Düşmanlarım bile, kızmıyor artık

Mutluluk, huzurun, gördü tersini
Aldığım tek koku, yaban mersini
Uslanmıyor amma, aldı dersini
Gönül yüksekler de, gezmiyor artık

Oturdum teresa, elimdeyse ney
Dökülür kadehten, ara sıra mey
İnsanı kahreden, hasret denen şey
Beni de çok fazla, üzmüyor artık

Özlemi dizim de, kaç kez uyuttum
Nazlı papatyadan, kaç kez fal tıttum
Albümleri yaktım, yüzün unuttum
Fırçalar resmini, çizmiyor artık

Lüzumsuz bin defa, kahırla doldu
Sevda çiçeklerim, açmadan soldu
Dudağım yaradır, dilim lâl oldu
Kelamlar adını, dizmiyor artık

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ