Yürü be kervancı neyi bekliyorsun
Leyla ile Mecnun gibi dedilerdi aşkı
İnanki sen beni hiç anlamıyorsun
Sabırla beklemeler anladım ki masalsı.

Damardan, gözden, teninden bile yansır
Hakiki sevgileri bulan varsa padişahtır
Neyleyim saltanatı, makamı, bilirim boştur
Aşığın dinmez ki acısı, gözden dökülen kanlı yaştır.

Birlitke olabilirsin bir kul ile senelerce
Mesele şu ki o da seni çok seviyor mu?
Rutininde hayatın geçer hafta, ay, sene,
İçinde yanan ateşi söyle, dindiriyor mu?

Bir güzel söz var ki hiç şaşırmadım
Sevgiymiş gibi dile gelen lakırtılara da alıştım
Oysa yanındakiyle yaşlanabilmek değildi bu
Gönlündeki ile ölebilmekti esas konu.

Bu mecra geçicidir ve fakat eza verici
Er kişilere hastır aşk, oysa yürek delici
Onu bir yük gibi taşır da ömür boyu
Kadri bilinmez ne yazık, yüreği acıyla dolu.

Ey ömrüm, ne kadar da zorluktan geçtin
Ne kadar şeye katlandın, feda ettin
Bırakıldın yarı yolda da onlardı kalleş
Yaktıkları yürek var ya sönmedi, kordan ateş.

Unutabildiğiniz şey değildir aşk denen
Unutturabilense size, odur gerçekten seven
Anlaşılan bu hesap çok ağır altına girene
Belki de bu yüzden, aşkı terkeden terkedene.
Oğuzhan KÜLTE