Susmak istesem de bundan böyle
ne çare bir türlü susamıyorum
kader iki dudağımın elinde
ağzımın sesini kısamıyorum...

Biliyorum susmak en güzel fiil
lakin başarmak çok zor dili tutmayı
başıma gelenler en büyük delil
nasip etsin Yaradan lafı yutmayı...

Uğraştım didindim nafile olmuyor
susmak istedikçe cevaplar verdim
anlatmaya çalışmakla torba dolmuyor
anlatamadıkça kendimi yedim...

Susabilenler kim bilir ne huzurludur
ben ise hem huzursuz hem uykusuzum
lafa söze karışmayanlar hep mutludur
sararıp soluyor ağlayan yüzüm...

Sessizlikte gelir bütün ilhamlar
yazılır en güzel şiirler hikayeler romanlar
çeneler çalışırken gönlün kapısı kapanır
elleri boş girer geceye durmaksızın konuşanlar...

Sakin olayım diyorum sessizce oturayım
doğru bildiğimi söylersem ne kaybederim
dünyanın tüm derdini içime mi doldurayım
zapt edemem kendimi yine lafa girerim...

Konuşma orucu tutabilsem diyorum
bunu her şeyden daha çok istiyorum
susmanın mükafatı huzur dolu kalp midir
dilimizi susmaktan alıkoyan sebep nedir...

Alnımızın yazısını yazan kalem dilimiz
doğduk doğalı konuşup durduk hepimiz
can yakıcı konuşma anında susmak müşkül
sözler alevli ateş susuş onları söndüren kül...

Susmak istesem bile bütün kalbimle inanın
maalesef susmayı başaramıyorum
kaderim dudağımdan dökülen söze bağlı
ne yazık ki muvaffak olamıyorum...



Gülhan Çeliktaş