Ey....aşk




Şimdi şu an
Kan damladı gözlerime
Zulmüne zalim tiranlar geçiş yaparken
İçimdeki titrek ve yağmalanmış coğrafyadan

Zehirler yağar gecelerime
Gündüzlerimse kör ve sağır
Akrep yuvasını, kendine yurt ederken kalemim
Güneşin balçığını sıyırırım öfkemle

Bir demet kırmızı gül
Düşmanlığıma, düşmanlıklar katarken
Yıldızları, ayazlara teslim ederim
Bir başına ve yüreğim gibi çırılçıplak

Şimdi şu an
Yelekenlerini ihanetle şişiren bir gemi
Ellerimi dizelerin yangınında yakar

Gözü kara yiğitliklerim
Zamanın gölgesinde derdest olurken
Bir demet kırmızı gül
Beni, yenik savaşçıların yoldaşı eyler

Derin uykulardan, derin yalanlara çıkarken yolum
Ederi pula değmeyecek bir varlık
Her anıma acının damgasını vurur

Kuzey kutbunda donmuşluğum doğrudur
Hüzün çöllerinde kalmışlığımsa...

Sinkaflarımı kabul etmeyen geceye
Seher vakti, kuş sesleri armağan ederim

Utanmazlıkların sırdaşı bir yolcu
Teneşirlerde yatırırken bedenimi
Bir türkü ses bulur kulaklarımda
Ve
Hesap sorar
Saflıkların gölgesinde kalmış düşlerimden

Ellerini şubat
Gözlerini mayıs
Yüreğini kasım sayarken
Açık yaralarımdan kurtlar dökülür
Köşe başı suskunluklarımın dağarcığından
En derin nefeslerde boğulurum
Lanetler halkasından kaçarken bedenim
Yüreğim enderin sevdaların c/ezasını çeker

Şimdi koynumdaki yılan sevdaları
Yalancı yar göğsüne bıraktığımdır

Hayata dair tüm umutlarım ç/alınırken
Gözlerimden gemiler geçer
Yelkensiz ve dümensiz
Ve yelkenlere
Ve dümenlere
Ve rüzgârlara
Boca ederim ne varsa içimde
Limanı aşkın cehennemlerinde yanarken

Şimdi, mevzu başı bir demet gülken
Gülüşlerimi susturur
İhanetlerin şövalyesi bir kara diken
Gözlerimden sağanaklar boşanırken yumuk ellere
En daniskasından bir küfür çıkar
Sol yanımın bombalanmış koyaklarından
Yalanların zindanından çaldığım hayallere

Kayıplarımı aradığım hülyalar
Bir titrek bedende tutuklu kalırken
Sözcüklerim utancın ipiyle idam edilir

Şimdi, şu an, kızıl ırmağın kıyısında
Yılgın bülbüllerin feryatları karanlıklara karışır

Birbirinden kopuk dizeler
Değer taşımaz aslında şiir adına
Ama yinede kural tanımaz bir kara kalem
En uçuk imgeleri yollara düşürüp
Kendini paralar, hiç değmeyecek bir kadına
Yazdıklarına şiir denmese de

Zaman yitik, kalemim hafif
Yazdıkları ağır olsa da

Dedim ya, Sebep bir demet gül
Şiiri ve geceyi en ince yerinden kırk’a bölen
Eyyy... Aşk
Aslında bir ihanete isyandır bu satırlar
Sonunu getirmeyi beceremediğim dizelerim
Karabasanlı bir uykuya yenik düşerken