Sen Allahsın bense bir kul
kaybettim benliğimi sen beni bul
ben nerede ne haldedir yoklar bende herşey sendir
nasılsın iyi misin sen yalnızlık çekmez misin
her yerden gelir sesin içime dolar nefesin
yalnızlığımın tek yoldaşı uykusuzluğumun arkadaşı
güzellikler toplamının adaşı

Sen Allahsın teksin kalpteki görünmeyen dileksin
gecenin karanlığı içime sevgi tohumunu eksin
seni anar bütün diller her varlık seni diler
seherde açılır Allah Allah diye kırmızı güller
bebekler senin şefkat kucağında güler
bir sen varsın başkası yok seni kaybedenin derdi çok
sana kavuşanın yemeden içmeden karnı tok

Sana bu ilk ve son mektubum hep sendin sevdiğim biliyor musun
bazen bir orman kuytusunda güzel gözlü ceylan oldun göründün
birdenbire gece olup karanlığın yumuşacık tüllerine büründün
her sabah bir mucize doğar sıradanmış gibi karanlığın içinden
belki de en havasız anımda pencereden hararetime esen
yalnızların arkadaşı sırdaşısın açların ekmeğisin aşısın
bilmem ki bu küçücük yüreğim seni nasıl taşısın

Bir cüretti bu belki günah belki hata belki yanlış bir fiil
kime gitsem kimi görsem aradığım yalnızca sendin bunu bil
huzursuzum ve yalnızım susmak istiyor artık bu geveze dil
içimde bir şeytan var bir de melek gece gündüz atışırlar
bazen biri öne geçer diğeri yenik düşer durmadan yarışırlar
dışarıdan içeriye kaos içeriden dışarıya huzur taşırlar
parlayan ışık olur ruh gözüme kamaşırlar

Allaha mektup yazılır mı deseler ne olur sanki
insanlara kirpiğini kalem tenini kağıt yapıp yazsan okumaz ki
kınayan kınasın konuştuğuna pişman kul başka ne yapsın
kanayan kalbini en yüksek uçurumlardan mı atsın
geçmişin yükleriyle parçalanmış ruhuna yara bandı mı sarsın
sen görensin duyansın gizlisin gizlenirsin lakin her zerrede aşikarsın
bir gün bir melek gelip usulca ve sessizce beni dünyadan senin yanına alsın

Sen Allahsın bense garip muhtaçların en muhtacı bir kulum
yük oldu içime dünyaya dair her ne varsa eşya öte beri çulum
dikenlerle döşeliydi mayınlarla bezeliydi hayat yolum
kimi zaman kanatlanmıştım adeta uçuyordum
sonra bir acı rüzgar esti kırıldı ufalandı kanadım kolum
anlatmak derdi büyütürmüş susmak bilgelere mahsusmuş meğer
günahlarım affolurdu şu kopasıca dilimi tutup susabilseydim eğer

Sen Allahsın ve sadece sen varsın alemde
varlık da sensin yokluk da görünen görünmeyen bütün evrende
ben garip ben yetim ben aciz bir mahlukum
sensin izzet sensin zülcelali vel ikram sensin cömert her an her yerde
ellerim boş ne götüreceğim ben bu dünyadan bir gün başım önümde
herşey sana muhtaç her yarattığın sana meftun
son nefese kadar aranılan istenilen yönelinen dilenilen aslında hep sen oldun



Gülhan Çeliktaş