İçime çöktü bir hatam
nereye gidem ne yapam
çok pişman oldum söylediğim an
söylememem lazımdı haklı da olsam

Ben ki kimseye kötü söylemeyen
aklından geçenleri bile ince eleyen
kalp kırmaktan gıybetten imtina eden
dilimden çıkıverdi bilmem ki neden

Dolmuşum dolmuşum taşmışım gibi
ruhumun kabı taşımıyor artık derdi
en zoru sanki hiç etkilenmiyor gibi
kaybettim sonunda ben de edebi

İçimi sıkıştırıyor vicdanımdaki duman
bırakmıyor adeta nefes alacak alan
kendimden kendime oluyor olan
kurtulamıyorum halim pek yaman

Herkese fetva verirdim dürüstlük diye
iki yüzlü mü oldum sonunda ben de
üzüntü içindeyim dün de bu gün de
niçin sarf ettim sinirle kötü kelime

Ne yapacağım şimdi kime gideyim
senin için böyle dedim mi deyim
helallik isteyip özür mü dileyim
yoksa Rabbime tövbe mi edeyim

Hep derdim ki kendi kendime
ben incitmeyeyim incinsem bile
bir anlık öfkeyle ben en sevdiğime
pat diye söyleyiverdim birden bire

Şayet bir yanlış için çekilen ceza
böylesine meşakkatli ve de ağırsa
ahiretin cezalarını düşünemiyorum
ben bir kötü sözüm için acı çekiyorum





Gülhan Çeliktaş