Dilini, ırkını
dinini bilmediğim ülkelere
mahkum oldu çocukluğum.
Gecelerin koynunda
K/ayıp oldum Anne.

Hâla takılıyor aceleci adımlarım kaldırımlara;
düz yollarda bile tökezliyor ayaklarım.
Veya çelme takıyorlar,
düşüyorum.
Dizlerim yara bere içinde,
avuçlarım hep kanıyor gittin gideli.
Çok yoruldum.
Ne olur,
bul beni Anne!
Serseri mayınlar üzerinde
kımıldamadan nöbetlemek gibiydi,
hiçbir zaman seni anlatamayışım.
Uçurtmaları uçak sanıp
sana uçma hayalimi
kim aldı ellerimden,
bilmiyorum.

Hiç gelmeyecek olan
babamın dönüşünü
beklemekten usanıp;
sandalyelerden araba yaptığım günleri anlattılar.
Biraz güldüm, çok ağladım.
Babasızlığım da düğümlenir boğazıma!
Ona benzettiğim
bütün yabancıların varlığı,
sana da acı vermiş midir Anne!..
Biliyor musun;
dikip gözlerimi tavan’ın dibine,
suretini bilmediğim cismine,
onlarca yüz çiziyorum
her gece.
Duvarlar uzağıma düşüyor,
sen de Babam gibi
hiç tutamadın ellerimden,
sen de
hep gidiyorsun,
İşte bu sebepten,
ben hep mağlubum Anne..

Hiçe sayılışımı telkin edemedi eylül yangınları.
Düşüncelerim yüreğime,
kalbim zihnime ayrı oynadı;
dilimin kemiğini kırdım.
’Artık’ diye bir satır başı oluşturdum
’Artık’
umudumun anahtarını
derin bir
kuyuya attım Anne.
An oldu,
gecenin ıssızlığında
perçinlendi yokluğun,
tenha sokaklarda kayboldum.
İçime b/ata b/ata,
ruhuma akıp giden
şiirleri susturdum.
Dilime yığılan devrik
cümleleri u/yuttum.
Yeri geldi çok ağladım,
yeri geldi yıkıldım.
Düştüm, kalktım.
Pervasızdım; yenilmedim.
Çünkü, hep ketum idim.
Duyarsan Üzülme Anne!
Ben, kızını
Ben beni,
ben yavrunu
sensizde büyüttüm Anne!..

-Büyüdüm büyümesine;
ama hep yetim kaldı
çocuk ruhum-
Ne olur;
Üzülme Anne!..

Kevser Baysal
Köln