2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
821
Okunma
KARANLIKLAR
Gün batıp,
ay bulutlar ardına çekilince;
Kararır yer gök,
havam kararır benim,
kararır kâinatım gülüm.
O an öyle bir yalnızlık sarar bedenimi
dehlizinde ürperir tenim.
İçimin karanlığı sen,
aydınlığı sen olursun gülüm.
Kendime sorarım bazen;
Ya olmasaydı geceler,
nasıl özlerdim seni,
nasıl kavga ederdim yastığımla?
Bitap düşüp yorulduğumda
nasıl sarılırdım karanlık sonrası aydınlığına,
nasıl umut derdim,
sen diye maviye?
Nasıl dilekler tutardım kayıp giden yıldızlara,
nasıl merhamet dilerdim bulutlardan,
bir tufeyli tebessümü nasıl kondururdum dudaklarına?
Kim dinlerdi sana dair düşlerimi,
kim örterdi karanlıkların üstünü?
Efkan ÖTGÜN
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
