Zengini göverten
Fakiri perişan eden
Garibanı yok eden
İnim inim inleten şehir...

Akılları baştan alan
Hayalleri suda boğan
Umutları savuran
Takati tüketen şehir...

İş dünyasının merkezi
Hayran eden herkesi
İnsan seli pazartesi
At gibi koşturan şehir...

Dışı seni içi beni yakan
Her taraf gökdelen talan
Daraltan gönülleri sıkan
Kalabalıktan bıktıran şehir...

Orman ortasında villası
Müteahhitler şehir ağası
Olmuşlar para babası
Yoksulu ezen şehir...

Gecekondular aflı tapusuz
Apartmanların çoğu iskansız
Ev sahipleri olmuş vicdansız
Kirada süründüren şehir...

Tane ile elma alınır oldu pazarda
Emekli ev sahibi olur mezarda
Bu gidişle bazıları azar da
Başa taş yağdıran şehir...

Selamı bile pahalı
Birbirinden bihaber ahali
Ne olacak vatandaşın hali
Ekmeğe kuyruk takan şehir...

Davul bile çalar dengi dengine
Ceket iliklenir el pençe zengine
Yoksula hak yama üstüne yama
Sıkar ha sıkar boğazını mengene...

Herkeste gerilim evlerde kavga
Sürücüler sıkıştırır birbirini yolda
Bülbül güle küsmüş gül ahu zarda
Balık istifi metrobüste vapurda...

Küçük dev olmuş yaşlı bir nokta
Gençler oturmuş ihtiyarlar ayakta
Ağla çağın haline esefle bak da
Saygıyı sevgiyi yitiren şehir...

Herkes ben der yontar kendine
Uyanlar çoktur etrafta dinine
Şekilden ibaret asılları bana ne
Hakiki dindar saklı, ayan görene...

Yardımseverlik çoktan unutulmuş
Bazısı dünyalığı alıp sırtına vurmuş
Paylaşmak dersen çoktan unutulmuş
Bireyi yalnızlaştıran şehir...

Aşure ayında hatırlanır komşular
Bayramdan bayrama hal hatırlar
Sudan sebep uçuşur kama satırlar
Akın akın ziyaret edilir türbe yatırlar...

Uzun etme Gülhan yolun kısaldı
Neye çare buldun ki ömrün azaldı
Ah bu şehir dertliyi söyleten şehir !
Neşeyi sevinci söken kerpeten şehir...




Gülhan Çeliktaş